Jij-bakken en ik-bakken

We kennen het allemaal: je partner, een vriend, een collega geeft je feedback, je voelt het als kritiek en je gaat jij-bakken: “nou maar JIJ hebt dat-en-dat niet goed gedaan”. Heel onvolwassen en heel menselijk. Hoeveel cursussen we ook doen, het blijft lastig om kalm en onbewogen aan te horen wat je niet goed hebt gedaan zonder de bal terug te kaatsen.

Ik-bakken
Andersom kan het ook: het ik-bakken. Je vertelt iemand iets en in plaats van naar je te luisteren, door te vragen, te hmm-en, gaat je gesprekspartner meteen vertellen hoe het bij hem/haar zit. Je vertelt dat je hoofdpijn hebt, antwoord: “nou joh, IK had me laatst toch een hoofdpijn, ik kon echt niets meer”. Het is ook altijd erger of beter, mooier, groter of juist veel indrukwekkender, dat verhaal van de ander.

Moeders 
Het ergst op het vlak van ik-bakken zijn moeders. In deze tijd van opvoeden in het kleine nest zijn veel moeders onzeker en in plaats van dat toe te geven, gaan ze zichzelf vergroten, ten koste van andere moeders. Vertel je “mijn kleine loopt nog niet” dan hoor je steevast: “oh die van MIJ, die liep al met 9 maanden!”. Vertel je schoorvoetend dat je soms gek wordt van het geruzie tussen je kinderen, krijg je te horen: “die van MIJ, die geven elkaar de hele dag kusjes”. Wat is dat toch? Is iemand hiermee geholpen? Ja de gesprekspartner misschien, die vindt dat ze op dat vlak is ‘geslaagd’ en dat graag wil vertellen, want stiekem maakt ze zich zorgen over de andere vlakken waarop het wat minder gaat. Waarom is moederen (want vaders doen dit niet) zo’n prestige-gedoe geworden en vallen moeders elkaar zo af? En waarom is luisteren en meeleven schijnbaar zo moeilijk en ben je al tijdens het verhaal van de ander bezig met je eigen verhaal wat je gaat vertellen?

Protocol
Ik pleit voor een protocol. Zodra je zwanger wordt moet je ondertekenen dat je andere moeders niet zult aan- dan wel afvallen, ter meerdere eer en glorie van jezelf. Je zult luisteren en tot steun zijn. En laten we in het partner- en vriendschapsprotocol opnemen dat jij- en ik-bakken tot een minimum beperkt moet worden. Terug op cursus, hup! Leer luisteren, hmm zeggen, je adviezen en eigen successen inslikken, empathisch zijn. Het is zowel voor de spreker als voor de gesprekspartner een zegen, geloof me. Probeer het eens uit!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.