Suspense – 5

Samen met de kat liep Iris de overloop op. Ze opende de kamer waar het beestje had gebivakkeerd. Het liep daar nieuwsgierig rond, alsof de ruimte nieuw voor haar was. De kat sprong op de kast waar ze eerder de pot vanaf had gegooid. Iris liep naar de scherven op de grond en bukte. Ze zag iets wits tussen de scherven uitsteken en pakte het voorzichtig op. Het was een klein envelopje. Er stond een gouden tekentje op van een vinger die omhoog wees. Of was het ‘pas op’? Ze opende het envelopje, er zat een gouden sleuteltje in, iets kleiner dan degene aan de hand van de pop. Wat was dit, een speurtocht ofzo? Ze ging dan blijkbaar niet in de juiste volgorde. Ze stopte het sleuteltje bij de andere in haar zak en keek verder de kamer rond. In de hoek stond een grote houten dekenkist. Ze liep er naartoe. Er waren prachtige figuren in het hout gegraveerd, bloemen en bladeren met nerven. Ze opende de kist en zag kleding zoals de pop aan had, ouderwets. Alles was zo stoffig. Als dit bij een soort speurtocht hoorde, konden ze de spullen toch wel eens schoonmaken?

Voorzichtig pakte ze een kledingstuk op, een soort blouse. Het was van zijdestof, erg versleten, het viel bijna uit elkaar. Ze legde het op de grond. Een beeld flitste door haar hoofd. Een nieuwe zijden blouse. Met een knoopje voor. Mark kwam thuis. “Wat heb je nou weer aan, je ziet er hoerig uit,” had hij gezegd, “jij weet je niet te kleden. Hoe kan ik me nou met jou vertonen als je er steeds zo uit ziet?” Dreigend was hij op haar afgekomen. Ze deinsde achteruit, struikelde over een schoen en viel tegen de spiegeldeur van de kast. De blouse bleef haken aan een deurgreep en ze hoorde hem kapot scheuren. Mark stond te lachen. “Je kan ook niks hè..”

Verdorie, ze raakte hem niet kwijt. Zelfs hier viel hij haar lastig. De kat trok haar terug in het nu door met haar kopje tegen Iris’ knie te tikken. “Ja, ja we gaan verder.” Ze reikte in de kist. Er zat nog een witte pofbroek in, een paar sokken, alles stoffig en vies. Onderin de kist stonden een paar schoenen, zwart, met puntjes van voren. Droegen mannen dit echt ooit? Ze tilde er een op, hij voelde zwaar aan. Ze voelde in de schoen, er zat een klein kistje in met hetzelfde gouden vingertje erop. De kist was dicht en had een klein sleutelgat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.