Suspense – 8

“ Mijn liefste Lodewijk,

De dagen zonder jou zijn grijs, maar ik houd me taai. Ik begrijp dat je werk de hoogschte prioriteit heeft. Mijn familie weet van niets. Ik heb gezegd dat je een goede betrekking hebt gekregen in het zuiden des lands en dat ik misschien later zal volgen.

Mijn werk bij de gegoede familie gaat goed, ze behandelen me netjes en het lukt me geld opzij te leggen voor als we weer samen zijn. Dan kunnen we een gezin worden, zoals het onze droom is.

Wees veilig, mijn hart is bij je.

Je Aafje”

Ach, kind toch. Iris ging door met het lezen van de brieven. Lodewijk schrijft over Rotterdam, hij verwondert zich over de grootsteedse gewoonten. Hij geniet van de drukte in de haven, de boten en alles wat zij meebrengen. Soms noemt hij zijdelings iets wat met zijn werk te maken heeft. Na een paar brieven vraagt Aafje wat specifieker naar Lodewijks werk. Hij laat zich soms enige details ontvallen en drukt haar op het hart om er met niemand over te praten. Hij geniet duidelijk van zijn positie in het spionnennetwerk. Een uitgekomen jongensdroom, zo lijkt het wel. Ze missen elkaar hartstochtelijk.

Iris’ telefoon rinkelt. Ze schrikt. Ze ging zo op in het verhaal van Lodewijk en Aafje dat ze de buitenwereld was vergeten. Het is haar moeder.

“Lieverd waar ben je?”
“In een huisje in Gelderland, dat weet je toch?”
“Ja maar waar dan liefje, Mark is bij je aan de deur geweest maar het huis was helemaal donker.” Iris’ adem stokte in haar keel.
“Iris, ben je er nog?”
“Ja, waarom kwam Mark hier naartoe?”
“Hij wilde je verrassen. Maar je zit niet in het huis waar hij het adres van heeft.” Een verrassing zou dat zeker zijn geweest. Haar moeder was goed bevriend met Mark en Iris had haar nooit iets verteld over zijn duistere kanten.
“Ik snap het ook niet mam, ik zit echt wel in een huisje hier, misschien had hij het nummer verkeerd.”
“Ja bel hem maar gauw liefje, hij maakt zich zorgen.”
“Goed mam, tot gauw.”

Zou ze hem bellen? Hij was goed in het oplossen van raadsels en ze kon wel wat gezelschap gebruiken. Hij kon zo gezellig zijn, als hij nuchter was. Ze zuchtte. Ze herinnerde zich de keer dat hij haar verrast had op haar verjaardag. Een volle picknickmand en een boot op het water. Met z’n tweeën, de hele dag buiten, het was zo perfect geweest. Ze wilde die herinneringen voorop houden. Ze besloot hem te bellen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.