Suspense -1

Iris zette de Fiat Panda op de oprit. Met behulp van de navigatie was ze in één keer goed gereden.’ Zie je nou, Mark, in kan het heus wel’. Zijn stem donderde even door haar hoofd. ‘Jij kan niets, hoor je dat en je bent ook niets zonder mij!’

“Ga weg” zei ze hardop “en laat me met rust.” Ze pakte haar paarse koffer uit de achterbak en liep naar de voordeur. Het was een lichthouten deur met een handklopper. Ernaast zat ook een bel. Boven de deur zat aan de muur versieringen getimmerd: vlinders, gekko’s en een krans van stro.

Iris voelde zich gejaagd, ze was zo moe, ze had dit zo nodig. Niemand wist waar ze was. Een kleine retraite voor zichzelf in het Gelderse land. Ze maakte de deur open. Een bries ging door de gang en nam een vreemde lucht mee, iets ouds. Ze zette haar koffer neer en sloot de deur. Ergens hoorde ze geklingel. Een windgong?

Ze liep de woonkamer in. De twee banken stonden in een vreemde hoek. Zouden de vorige huurders dat gedaan hebben? Waarom had de schoonmaakhulp of de conciërge dat niet goed gezet?

Met een zucht begon ze aan één kant van een bank te trekken. Langzaam kwam de bank in beweging. Het schuiven veroorzaakte strepen over de vloer. Hoe had iemand ze ooit op deze plek gekregen?

Toen de bank recht stond keek ze naar de vloer en zag een uitstekende plank in het parket. Hij zat een één kant los. Ze bukte zich. Er zat iets donkers op het hout, het leek een opgedroogde vloeistof. Ze bukte zich om beter te kijken. Was het wijn, sap, of..? Haar adem stokte. Voorzichtig trok ze de plank aan de ene kant omhoog. Hij gaf mee. Boven klonk een luide bons. Van schrik liet zet de plank los, hij veerde hard terug, op haar vinger.
“Au!”

Advertenties

Sprong in de tijd

“Laat nog eens zien..” Peinzend kijkt ze naar mijn computerscherm. De Facebookpagina van een Amerikaanse actrice staat open. Er is een Youtubevideo, van de Oscar-uitreiking. Een emotionele dankspeech met tranen. Marilyn reikt voorzichtig naar de muis en beweegt. “Kan ik deze nog eens zien?” vraagt ze zacht. Ik knik. Ze beweegt voorzichtig de cursor over het scherm tot hij bij de playknop staat. Ze klikt erop. De video speelt opnieuw. Ze kijkt, ademloos. “Mooi.. ze is zo mooi” verzucht ze. “En dat dit kan.. amazing!” “Iedereen vond jou ook mooi toch?” vraag ik haar als de video is afgelopen. “Ach mooi.. zolang ik mijn act deed was het goed, als ik deed wat ze verwachtten, ja dan wel ja, anders… tja soms was ik onzichtbaar.” Ik kijk naar haar. Het haar losjes om haar hoofd, licht opgemaakt. Mooi in de eenvoud. Niet de glamouruitstraling die iedereen kent. “Wilde je onzichtbaar zijn?” Ze zet een hand onder haar kind, denkt na. “Nee, nouja, soms, als er mensenmassa’s waren, verwachtingen.. maar aan de andere kant wilde ik ook.. tja.. gezien worden voor wat ik óók ben, snap je? Ik kan zoveel meer! Maar als ik dit zie.. ik had dit ook wel gewild, mezelf laten zien met alles wat ik ben en kan.”

Ik laat haar meer pagina’s zien van actrices. Sommigen nemen standpunten in, tegen sexisme, racisme, voor gendergelijkheid, gelijke betaling van acteurs en actrices. “Unbelievable, ik werd nooit hetzelfde betaald als mijn mannelijke colega’s, maar door mij kwamen de mensen kijken naar de films.” Ik knikte. “Als jij nu jezelf zo zou kunnen presenteren, wat zou je dan doen?” Ze veert overeind, vol enthousiasme. “Oh ik zou ook zo’n pagina maken! En zo’n, hoe noem je dat, website? En dan van die leuke filmpjes erop, behind the scenes, mijn acting classes, ja! Laten zien dat ik meer kan dan sexy blondje spelen, I’d show them! En dan zou ik gezien worden en gecast voor serieuze rollen. En dan de Oscars, wow, dat heb ik altijd zo graag gewild: zo’n beeldje winnen en dan een acceptancespeech, ik zou flink my mind speaken!”

“Je straalt” zeg ik lachend. Ze is het helemaal, Marilyn: radiant, blij, gelukkig. Maar niet gefaked. Tot er een waas over haar ogen trekt. “It ain’t real..” zegt ze somber. “But I’m really happy that it is for my sister actresses.” Met een zachte glimlach verdwijnt ze weer van mijn zijde.

Lees verder

Magische macarons!

Leuke schrijfopdracht

Bij de schrijfgroep waar ik in zit hebben we een leuke opdracht gedaan: kies een ansichtkaart en schrijf er eerst een aantal steekwoorden over op: wat maakt datgene wat je ziet zo bijzonder? Het waren allemaal vrij ‘neutrale’ ansichtkaarten, met bloemetjes, weer, eten. Van die kaarten die je iedereen kunt sturen maar uiteindelijk vaak in de kast blijven liggen, juist omdat je nooit ze nooit leuk genoeg vindt voor een bepaalde gelegenheid. Ik koos de kaart met de Macarons:

Lees verder